Ich działanie modyfikujące ma charakter głównie fizyczny (fizykochemiczny). Wiązanie mieszanek polimerowo-cementowych przebiega w przypadku PCC-premix w wyniku dwóch procesów: hydratacji cementu i tworzenia się ciągłej błonki polimeru (koalescencja) na skutek wiązania wody przez cement i jej częściowego odparowania.
W przypadku PCC-postmix, dodatkowo przebiega reakcja między żywicą a utwardzaczem aminowym, powodująca usieciowanie przestrzenne polimeru. Procesy hydratacji i koalescencji są konkurencyjne wobec siebie. Przedwczesne utworzenie błonki polimeru utrudnia bądź uniemożliwia przebieg hydratacji cementu. Dlatego ważny jest taki dobór szybkości tych procesów, aby hydratacja cementu wyprzedzała koalescencję.
Polimer może być wprowadzany do mieszanki betonowej pod różnymi postaciami, jako: dyspersja, emulsja, proszek redyspergowalny, wodne roztwory polimerów, ciekłe żywice syntetyczne. Podstawowe polimery stosowane do PCC: polimery akrylowe, kopolimery styrenowo-akrylowe, kopolimery styrenowo-butadienowe, polioctan winylu, żywice epoksydowe. Dobierając modyfikator polimerowy, rozpatruje się trzy cechy wiodące: szczelność, przyczepność i chemoodporność, a dodatkowo także możliwość przebarwienia betonu.