Jako jedną z ważniejszych zalet recenzentka przedstawiła wyróżnienie w książce kwestii dyskusyjnych, skrytykowała jednak niekonsekwencje w tej praktyce – zwłaszcza w sekcjach pisanych przez Benedetto Bravo poglądy autora przestawione są bez wskazania argumentów strony przeciwnej. Bardzo krytyczny ton książki może jednak, według recenzentki, negatywnie wpłynąć na przyswajalność wiedzy przez studentów I roku. Nie pochwalała ona również negatywnego obrazu ustaleń badań archeologicznych. Iza Bieżuńska-Małowist wytknęła również pracy pewne błędy merytoryczne wynikające z pośpiechu oraz niedbały język.
W recenzji tomu II Lech Trzcionkowski zauważył, że cała trylogia kierowana jest do inteligentnych odbiorców nauczonych przez szkołę średnią krytycznego myślenia, co jego zdaniem przy obecnym systemie edukacji znacznie zawęża krąg odbiorców. Recenzent wyraził wątpliwość, by Historia starożytnych Greków była odpowiednim podręcznikiem dla studentów I roku studiów licencjackich, natomiast polecił ją studentom studiów II i III stopnia. Do wad dzieła recenzent zaliczył podział na bardzo nierówne objętościowo rozdziały. Za dyskusyjne uznał także ich kolejność – zwłaszcza rozpoczęcie podręcznika od części poświęconej greckiej sztuce wojennej oraz umieszczenie rozdziału poświęcony Grekom na terenach skolonizowanych między kulturą a gospodarką.