Christopher Merrett (1614–1695) sporządził pierwszą listę brytyjskich ptaków, Aves Britannicæ (1666, większość kopii wydrukowano w 1667 ze względu na spalenie się poprzednich w Wielkim Pożarze Londynu). Przez późniejszych autorów praca była uznawana za słabą jakościowo i sporządzoną przez autora z niewielkim doświadczeniem w terenie. Lista zawierała 165 gatunków; sposób jej sporządzenia świadczył o opieraniu się Merretta na pracach poprzednich autorów – mimo że był już XVII wiek, to nietoperze dalej uznawał za ptaki. Walter Charleton (1619–1707) w swoim Onomasticon zoicon (1668, wydanie poprawione w 1671) próbował sklasyfikować wszystkie ptaki. Dla znanych (to jest: nie egzotycznych) ptaków zastosował systematykę opartą na tej autorstwa Aldrovandiego. Wyodrębnił dwie główne grupy: ptaki wodne (podzielone na ptaki o stopach z błoną pławną, z palcami niezłączonymi błoną i roślinożerne) i lądowe (dalej podzielone na mięsożerne – w tym nietoperze), nasionożerne, jagodożerne i owadożerne – śpiewające i nieśpiewające). Wróblowe były rozsiane po wszystkich kategoriach, ale w większości Charleton ulokował je w grupie ptaków lądowych.