Bohuslav Havránek (ur. 30 stycznia 1893 w Pradze, zm. 2 marca 1978 tamże) – czeski językoznawca, slawista oraz leksykograf, profesor Uniwersytetu Karola w Pradze.
Życiorys W latach 1912–1916 studiował historię sztuki, estetykę, język czeski i łacinę na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Karola. W 1917 r. uzyskał PhDr.; od 1928 docent; w latach 1929–1934 profesor nadzwyczajny, od 1934 profesor zwyczajny językoznawstwa slawistycznego na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Masaryka w Brnie. Od 1939 dziekan tegoż wydziału. Od 1945 r. pracował na Uniwersytecie Karola.
Do jego zainteresowań naukowych należały: związki słowiańskich dialektów i języków standardowych, rozwój języków południowosłowiańskich w ramach ligi bałkańskiej, badanie języka czeskiego (dialektologia i ewolucja historyczna), problematyka kultury językowej, leksykologia, terminologia, językoznawstwo ogólne, historia językoznawstwa.
W teorii języka literackiego jako pierwszy zaproponował rozróżnienie między normą językową (zespołem środków językowych) a kodyfikacją (usankcjonowaniem normy). Poświęcał uwagę demokratyzacji i wariantywności stylistycznej języka literackiego. Po śmierci V.