Jolanta Wilsz – polska cybernetyk, kontynuatorka myśli prof. Mariana Mazura. Zaadaptowała teorię systemów autonomicznych do procesu kształcenia, a także problemów teoretycznych i praktycznych pracy i rynku pracy.
Działalność naukowa Jolanta Wilsz dyplom magistra inżyniera mechanika uzyskała w 1968 roku na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Częstochowskiej, który ukończyła jako pierwszy w historii tego wydziału stypendysta naukowy.
Pracę na Politechnice Częstochowskiej rozpoczęła jako asystent stażysta, kontynuowała ją jako asystent, starszy asystent, a po uzyskaniu w dniu 28 lutego 1976 roku stopnia doktora nauk technicznych, jako adiunkt – na stanowisku tym na Politechnice Częstochowskiej pracowała do 30 września 1990 roku.
Ze względu na zmianę zainteresowań naukowych od 1 października 1990 roku rozpoczęła pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Częstochowie na stanowisku adiunkta (w 2004 roku WSP została przekształcona w Akademię im. Jana Długosza). Po uzyskaniu w dniu 2 kwietnia 1997 roku stopnia doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki, od dnia 1 października 1997 roku została zatrudniona na stanowisku profesora nadzwyczajnego.