Model Neymana/Pearsona wyglądał zatem w ten sposób: Wybierz dwie hipotezy, które chcesz porównać: i oraz dostosowane do konkretnego problemu dopuszczalne ryzyko błędów i Wykonaj na ich podstawie analizę kosztów w celu wybrania optymalnego testu i wielkości próby dla rozstrzygania pomiędzy hipotezami na wybranym poziomie błędów. Jeśli zaobserwowane dane spełniają kryterium odrzucenia postępuj tak jakby była prawdziwa; w przeciwnym razie postępuj tak, jakby prawdziwa była Procedura ta nie rozstrzyga o prawdziwości hipotez, ale pozwala w długim horyzoncie czasowym utrzymywać ryzyko błędów w założonych granicach. Jest odpowiednia tylko do zastosowań, w których można jasno określić i a i dają rozbieżne przewidywania. Fisher nie uważał tego rozwiązania za dobre, twierdząc że mechaniczne podejście jest szkodliwe dla nauki. W publicznych wypowiedziach m.in. porównał Neymana do komunistycznego planisty. Spór statystyków pozostał burzliwy i niepogodzony do końca ich życia. Jednocześnie obie strony konfliktu uważały podejście bayesowskie również za błędne. Po 1940 r.