Feliks Franciszek Ochimowski (ur. 30 maja 1848 w Woli Pękoszewskiej, zm. 6 lutego 1932 w Warszawie) – polski prawnik, adwokat, sędzia Sądu Najwyższego w latach 1919–1929, specjalista w zakresie prawa konstytucyjnego i prawa administracyjnego.
Życiorys Feliks Ochimowski był synem Baltazara Józefa i Symforozy Józefy z domu Kornasińskiej. Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie rozpoczął w 1866 roku studia prawnicze w Szkole Głównej Warszawskiej i po jej przekształceniu w Cesarski Uniwersytet Warszawski uzyskał w 1870 roku stopień kandydata praw. Po studiach poświęcił się pracy literackiej. Wraz z m.in. z Leopoldem Méyetem, Plebińskim, Henrykiem Elzenbergiem i Mirosławskim założył dwutygodnik naukowy „Niwa”. W 1872 roku otrzymał nominację na patrona przy trybunale cywilnym w Warszawie, a w 1876 roku został adwokatem przysięgłym. Od 1897 roku regularnie publikował w „Gazecie Sądowej” artykuły i studia, m.in. o samorządzie.