Władca Macedonii zdobył i zburzył Stagirę, co spowodowało kapitulację części polis. Następnie powrócił do Tesalii, aby rozprawić się z Pejtholaosem buntując przeciw niemu Tesalczyków. Olintyjskie starania, poparte przez Demostenesa, doprowadziły do wsparcia Związku Chalkidyckiego przez Ateny. Początkowo Olint został wsparty przez korpus Charesa (2000 peltastów i 30 okrętów), następnie, gdy Filip powrócił do Chalkidyki wiosną 348 roku, przez Charidomesa (4000 peltastów, 150 jazdy i 18 okrętów). Po kolejnych sukcesach Filipa Ateńczycy dosłali jeszcze 2000 hoplitów, 300 jazdy i 17 okrętów, ci jednak nie zdążyli dotrzeć na miejsce przed upadkiem Olintu. Filip miasto zburzył, a Chalkidykę włączył do swojego królestwa.
W czasie zmagań w Chalkidyce wojna święta toczyła się ze zmiennym szczęściem, co sprowokowało Fokijczyków do zmiany dowództwa – w miejsce Falajkosa powołano trzech wodzów. Zapewniło to im chwilową przewagę nad Związkiem Beockim, który o pomoc zwrócił się do Filipa. Król Macedonii na front beocki wysłał Parmeniona, który z niewielkim oddziałem był w stanie przechylić szalę zwycięstwa na stronę Teban i sojuszników. Związek Fokijski zaoferował Ateńczykom i Lacedemończykom bazy wojskowe, na co Ateńczycy odpowiedzieli wysyłając do Termopil posiłki.