Schematyczny przykład efektu mediacji (efekt całkowity w nawiasie)
W modelach uwzględniających mediator za efekt całkowity uznaje się korelację zmiennej niezależnej (X1) i zależnej (Y) równą standaryzowanemu współczynnikowi regresji zmiennej niezależnej na zależną bez uwzględnienia zmiennej pośredniczącej (X2).
centruj|ramka|Ryc. 4. Ogólny model efektów pośrednich
W przedstawionym modelu przyjmuje się następujące założenia: βa – współczynnik regresji zmiennej niezależnej na mediatora, βb – współczynnik regresji mediatora na zmienną zależną (przy kontroli zmiennej niezależnej), βc – efekt całkowity, βc′ – efekt bezpośredni, współczynnik regresji zmiennej niezależnej na zmienną zależną (przy kontroli mediatora) βa · βb – efekt pośredni.
Efekt całkowity to suma efektów bezpośredniego i pośredniego, a więc βc = βc′+ (βa · βb). Dokonując modyfikacji możemy wyprowadzić następujący wzór efektu pośredniego: βa · βb = βc – βc′.
Zatem efekt supresji zachodzi gdy: βc′ > βc.
Metodolodzy wyróżniają trzy typy efektów supresyjnych: supresja klasyczna, supresja sieciowa, supresja kooperatywna.