Pójście na ich koncert, oznaczało przeżycia na poziomie tych, które oferowało ówczesne kino akcji i fantastyki, pokroju „Indiana Jones” czy „Star Wars”. Iron Maiden wyznaczyli standard heavymetalowej superprodukcji, do którego zmierzali ci wszyscy, którzy pragnęli się liczyć na światowym rynku muzycznym. Sprzyjał temu również „czas”. Lata ’80. XX w. charakteryzował kiczowaty przepych w dziedzinie prezentacji estradowej a ówczesne gwiazdy prześcigały się w kreowaniu coraz to wymyślniejszych produkcji estradowych.
Sprzęt grupy przewoziło wówczas sześć lub siedem potężnych ciężarówek, moc nagłośnienia przekraczała 155 tys. watów, oświetlenie tworzyło ponad 800 lamp, zamontowanych na symetrycznie zorientowanych, ruchomych rampach, tworzących trójkątną, piramidalną konstrukcję unoszącą się nad sceną. Wszystko zostało ozdobione freskami i malowidłami odnoszącymi się do mitologii Starożytnego Egiptu, tworzących z wystrojem sceny (freski, sarkofagi, postumenty) konceptualną całość. Mobilny, wielopoziomowy system oświetleniowy, będący jednocześnie częścią złożonej scenografii – był pierwszym tego typu na świecie. Nie zapomniano o podestach i wybiegach otaczających scenę, która z perspektywy wyglądała niczym egipska świątynia wzbogacona technologią XX wieku.