W 1942 roku zgodził się na zaproponowaną przez Maurice’a Fischera współpracę Irgunu z Francuską Armią Wyzwolenia. Irgun miałby współtworzyć antynazistowskie podziemie w Syrii na wypadek powodzenia ofensywy sił Osi w Afryce Północnej. W tym samym roku Meridor przeprowadził reorganizację struktur Irgunu w celu podjęcia ewentualnej walki przeciw władzom mandatowym. W tym celu konsultował się m.in. z gen. Kazimierzem Fabrycym.
Latem 1943 roku podziemna gazeta organizacji „Cherut” opublikowała komunikat świadczący o zmianie stosunku Irgunu do Brytyjczyków. Podano, że wsparcie Żydów nie zostało docenione przez Brytyjczyków, którzy nie utworzyli armii żydowskiej i nie uznali Żydów za naród walczący. W tym samym roku zatwierdził inicjatywę Elijjahu Lankina i Elijjahu Rawida o utworzeniu podziemnej organizacji Am Lochem (hebr. עם לוחם, dosł. Naród Walczący), która skupiałaby młodzież ze wszystkich obozów politycznym i miałaby zajmować się działaniami przeciwko władzom mandatowym. Jej pierwszą operacją miało być porwanie wysokiego komisarza Palestyny Harolda MacMichaela i wywiezienie go na Cypr. Operacji sprzeciwili się politycy Unii Syjonistów Rewizjonistów oraz dowódca Irgunu w Jerozolimie. W związku z niepowodzeniem operacji poprosił o zwolnienie go ze stanowiska dowódcy.