a potem do połowy roku 1947 przewodniczącym Sekcji Przemysłu Farmaceutycznego oraz członkiem zarządu okręgowego Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia RP. W latach 1948–1950 był przewodniczącym Sekcji Szkół Wyższych i Instytucji Naukowych Związku Nauczycielstwa Polskiego – Kraków – Uniwersytet Jagielloński.
W 1958 został ponownie dziekanem Wydziału Farmaceutycznego, który administracyjnie wchodził już w skład powołanej do życia autonomicznej Akademii Medycznej w Krakowie. Na tym stanowisku pozostał do końca życia. W ostatnich latach jego działalność naukowa „hamowana była (...) ciężkimi przeżyciami rodzinnymi”, w szczególności chorobą i śmiercią obydwojga rodziców; a także ciężką chorobą, w którą sam popadł, która „doprowadziła do katastrofy nieoczekiwanej przez wielu jego przyjaciół”.
Zmarł w styczniu 1959 w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim, w grobowcu rodzinnymKwatera XXXII, wschód, grób ósmy..
W ocenie Bogusława Bobrańskiego, „profesor Kocwa był przede wszystkim dobrym człowiekiem. Charakteryzowała go wybitna inteligencja, pogodne usposobienie, szlachetny i prawy charakter. Lojalny i szczery wobec kolegów, umiał zjednywać sobie ich sympatię zarówno uczciwym postępowaniem, jak też wysoką kulturą towarzyską.