Muzycy, obowiązkowo ubrani w czarne, jednolite uniformy oraz ozdobione ćwiekami pasy i kurtki, nie ukrywali faktu, iż najwyraźniej traktują całą oprawę koncertów „z przymrużeniem oka”, choć prawicowo zorientowani aktywiści religijni zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, bynajmniej nie podzielali tego stanowiska. Trudno w to dziś uwierzyć, jednak w 1982 roku koncerty Iron Maiden, Ozzy’ego Osbourne’a czy Black Sabbath uchodziły dla radykałów chrześcijańskich, za nie mniej obrazoburcze, niż występy blackmetalowych hord trzy dekady później. Księża błagali młodzież by ta nie uczestniczyła w „szatańskich koncertach”, niemniej jak łatwo przewidzieć, efekt tych perswazji był wprost odwrotnie proporcjonalny do zamierzonego.
Ze względu na to, iż wiele koncertów trasy Iron Maiden zagrali jako support, opisywana estrada była wykorzystywana tylko podczas 50% występów. Była to zarazem ostatnia w historii grupy trasa, podczas której Brytyjczycy otwierali występy innych artystów, już za rok sytuacja ta zmieniła się diametralnie. Oprawa trasy „The Beast on the Road” oraz wykonywany w jej ramach repertuar, stanowiły jedno z podstawowych źródeł inspiracji dla wizerunku estradowego i doboru utworów na pierwszej retrospektywnej trasie grupy „Eddie Rips Up the World Tour”.
Daty trasy UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy.