Po zakończeniu Wielkiej Wojny wziął udział w obronie Lwowa przed wojskami ukraińskimi. Później pełnił rozmaite funkcje w strukturach odrodzonego Wojska Polskiego. W latach 1920–1925 kierował pracami Wydziału Indywidualizacji Żołnierza w Wojskowym Instytucie Sanitarnym w Warszawie. Na tym stanowisku dał się poznać jako innowator oraz zwolennik właściwego rozpoznawania i wykorzystywania indywidualnych predyspozycji poborowych. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 334. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk piechoty Legionów. Z dniem 25 września 1924 roku został zwolniony z obowiązków zastępcy członka Oficerskiego Trybunału Orzekającego. W 1925 został przydzielony służbowo do Powiatowej Komendy Uzupełnień Ostrów Łomżyński celem odbycia praktyki poborowej. W czerwcu tego roku został odkomenderowany z PKU Mińsk Maz. do PKU Łomża na stanowisko I referenta, na cztery miesiące. Z końcem października 1925 roku został przydzielony do PKU Łomża na stanowisko I referenta. W lutym 1926 został przydzielony do PKU Mińsk Mazowiecki na stanowisko kierownika I referatu. W maju 1927 został przydzielony do Departamentu X Przemysłu Wojennego Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko referenta.