Trafność zewnętrzna – w metodologii i psychometrii, jeden z rodzajów trafności, opisujący możliwość generalizowania wyników testu lub badania naukowego na szerszą populację. Innymi słowy, pojęcie to opisuje stopień, w jakim uzasadnione jest uogólnianie wniosków płynących z badania, które wykonano w konkretny sposób i na konkretnej próbie, na inne sytuacje i osoby. Trafność zewnętrzna może być sprawdzana na przykład przez replikację badań w zmienionych warunkach. Wyróżniono szereg czynników, które mogą wpływać na tę cechę, oraz metody jej maksymalizacji.
Kryteria trafności zewnętrznej Badanie jest trafne zewnętrznie, jeżeli jego wyniki nie zmienią się (będą maksymalnie zbliżone), gdy zostanie ono przeprowadzone: na innej reprezentatywnej grupie osób, w odmiennych warunkach (laboratoryjnych/pozalaboratoryjnych – „życiowych”), przy użyciu odmiennej operacjonalizacji zmiennych, w innym okresie historycznym.