Dzióbkiem.
Po kapitulacji Warszawy, od dnia 30 września 1939, przebywał w niemieckiej niewoli. Początkowo był jeńcem Stalagu I A Stablack (numer jeniecki: 12669), a następnie oflagów: II A Prenzlau, II E Neubrandenburg, II D Gross-Born i obozu w Schwerinie. Wyzwolony 2 maja 1945 - w tym dniu jako komendant obozu brał udział w rozbrajaniu Niemców oraz w uwolnieniu kolumn więźniów z obozów koncentracyjnych Oranienburg i Ravensbrück. Pozostał początkowo na terenie Niemiec jako szef Wydziału Opieki nad Polską Ludnością Cywilną i dowódca Zgrupowania Wojskowego. Pracował w administracji polskich obozów w brytyjskiej strefie okupacyjnej (okręg Szlezwik-Holsztyn)WBH, sygn. II.56.9019, str. 1-4..
Lata powojenne Powrócił do kraju pod koniec września 1947 i zarejestrował się w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Rzeszowie. Zmarł w dniu 8 lipca 1971 i spoczywa razem z żoną Janiną Marią z domu Hakalla, córką Franciszka i Franciszki Wagner (ur. 28 lipca 1899 w Jarosławiu, zm. 6 sierpnia 1985 we Wrocławiu) na Cmentarzu Świętej RodzinyJest to cmentarz wrocławskiej parafii p.w. Świętej Rodziny, znajdujący się przy ulicy Smętnej. Na płycie nagrobnej jego nazwisko zostało zapisane w formie „Dziubek”. Ponadto na tejże płycie zawarto informację, że posiadał stopień pułkownika Wojska Polskiego. we Wrocławiu (sektor 18-11-21-21a).