Park Zdrojowy w Nałęczowie – zabytkowy park pełniący funkcję uzdrowiskową, położony w centrum Nałęczowa pomiędzy ulicami Michała Górskiego od południa, Leśną, Lipową i Chopina od wschodu, Armatniej Góry od północy i zamknięty rzeką Bystrą od strony zachodniej, o powierzchni 25 ha. Założenie powstało w połowie XVIII wieku.
Park wpisano w 1957 do rejestru zabytków.
Historia Początki kształtowania się parku związane są z osobą Stanisława Małachowskiego (starosty wąwolnickiego), który w 1751 nabył dobra bochotnickie. Zmienił nazwę miejscowości z Bochotnicy na Nałęczów (1772), obok dawnego dworu obronnego wybudował pałac (1775). W czasie budowy pałacu zapoczątkowano proces przekształcania istniejących kwaterowych ogrodów użytkowych na spacerowo-ozdobne. Wytyczono wtedy główne aleje i szpalery, kwietniki oraz zbudowano pawilony, altany i mostki. Przed pałacem utworzono tarasy, a w ich pobliżu modne wówczas labirynty. W wyniku rozkopania zakola przepływającej przez środek parku rzeczki Bochotniczanki i zbudowania zapory utworzono dwa prostokątne stawy. Komunikacja odbywała się poprzez groble. Następny właściciel (od 1778), Antoni Małachowski poszukując rud żelaza odkrył na swoich posiadłościach istnienie źródeł wód o walorach leczniczych. Potwierdziły to badania chemiczne i na 1817 datuje się powstanie w Nałęczowie uzdrowiska.