Tytuł ten został mu odebrany dopiero 17 września 1959 roku wraz z ukończeniem innego jeziorowca SS „Murray Bay” (222,5 metra długości). Jeziorowiec posiadał trzy główne ładownie oddzielone od siebie stalowymi grodziami. Załadunek miało umożliwić 21 wodoszczelnych luków załadunkowych (3,4 na 14,6 metrów każdy). Pierwotnie statek był poruszany dzięki turbinie parowej; od 1972 roku statek po przebudowie kotłów zamiast węgla jako paliwa używał ropy naftowej. Od 1969 roku statek posiadał stery strumieniowe umieszczone na dziobie. Umożliwiały one łatwiejsze manewrowanie.
Statek posiadał 2 kajuty dla gości, dużą kuchnię, system wentylacji pomieszczeń, a także kilka łazienek. Kajuty załogi posiadały również lepszy standard niż ten, który występował na innych jeziorowcach z tego okresu. mały|SS Edmund Fitzgerald widok od rufy|alt=