Tęczówka złocistożółta.

Zasięg występowania Szmaragdowce żółtookie występowały na wyspach: Chatham, Pitt, Mangere Island i Little Mangere Island.

Ekologia i zachowanie 250px|mały|Fotografia gniazda szmaragdowca żółtookiego z książki z 1909 roku Środowiskiem życia szmaragdowców żółtookich były gęste lasy. Lęgi odnotowano w sierpniu, wrześniu i październiku. Gniazdo szmaragdowców żółtookich umieszczane było w drzewie, krzewie lub paproci drzewiastej, na wysokości około 3,5 m na ziemią. Jedyne zachowane gniazdo składa się z drobnych patyczków, traw i korzeni, a wyściełane jest trawą. Zniesienie liczyło 3 jaja o różowej skorupce pokrytej na szerszym końcu czerwonobrązowymi plamkami.

Wymarcie IUCN uznaje szmaragdowca żółtookiego za gatunek wymarły (EX, Extinct). W 1871, kiedy Travers odwiedził wyspy Chatham, szmaragdowce żółtookie były nadal pospolite. Po raz ostatni zostały odnotowane w 1906 na Little Mangere Island. Podczas ekspedycji w 1938 nie odnaleziono już tych miodojadów.