Po wojnie przeniosła się do Wrocławia, gdzie dokończyła studia i 13 czerwca 1946 odebrała dyplom ukończenia studiów. Już od 1945 r. pracowała na UWr, początkowo przy urządzaniu pomieszczeń i porządkowaniu poniemieckiego księgozbioru. Pracę doktorską obroniła w 1951 r., habilitowała się na mocy uchwały z 1 lipca 1961 roku na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego na podstawie pracy pt. Turpilii comici fragmenta edidit commentario critico et exegetico instruxit quaestiones Turpilianas praemisit L. R., a w 1972 r. została mianowana profesorem nadzwyczajnym, zaś 11 lat później uzyskała nominację profesorską. W trakcie pracy na uczelni pełniła funkcję, m.in. prodziekana Wydziału Filologicznego, dyrektora Instytutu Filologii Klasycznej i Kultury Antycznej, kierownika Zakładu Filologii Łacińskiej i kierownika Katedry Filologii Klasycznej II.

Na emeryturę przeszła w 1987 r., jednocześnie nie przerwała pracy naukowej. Zajmowała się literaturą antyczną, w szczególności zachowanymi fragmentarycznie eposami, komediami i tragediami rzymskimi. W szczególności badała dorobek leksykografa Noniusza, badania te stały się podstawą jej pracy doktorskiej. Autorka licznych prac naukowych, książek, artykułów naukowych i współtwórca słowników kultury antycznej.