Żądania te, choć po cichu popierane przez aliantów zachodnich, nie znalazły jednak ich oficjalnego wsparcia, i opóźniły budowę nowej administracji ratusza, która nie była gotowa do podjęcia obowiązków nawet z początkiem 1947 roku. Od Ostrowskiego domagano się „oczyszczenia” administracji z SED postrzeganej jako partii sowieckiej.
Sam Ostrowski, zwolennik Realpolitik, stawiał jednak na współpracę ze wszystkimi partiami reprezentowanymi we władzach Berlina oraz wszystkimi czterema okupantami. W szeregach berlińskiej SPD powstała opozycja wobec Ostrowskiego pod przywództwem Ernsta Reutera (1889–1953), Gustava Klingelhöfera (1988–1961) i Curta Swolinzky’ego (1887–1967). Ostrowskiemu zarzucano albo słabość albo skrywany rusofilizm.
Tymczasem Berlin ogarnęła fala mrozów, które trzymały do połowy lutego 1947 roku. Spowodowało to przerwy w dostawach energii elektrycznej i wiele zakładów musiało zawiesić produkcję. Zamarzły 134 osoby a 60 tys. zachorowało. Zajęty wewnętrznymi czystkami magistrat nie reagował. Jedynie Ostrowski próbował ogarnąć sytuację, a nawet realizować wyborcze obietnice SPD – 18 cetnarów węgla dla każdego gospodarstwa domowego, przywrócenie normalnej produkcji i dostaw energii elektrycznej, renowacja 122 tys. lekko uszkodzonych mieszkań i 100 tys. uszkodzonych ciężko.