Przez pierwsze dwa sezony w czterech dystryktach: krakowskim, lubelskim, radomskim i warszawskim wyłaniany był mistrz. Następnie zwycięzcy tych czterech dystryktów grali ze sobą systemem pucharowym o mistrzostwo Gauligi. W 1942 roku dodano nowo utworzony Dystrykt Galicja. Od 1942 roku runda finałowa rozgrywana była pomiędzy pięcioma mistrzami okręgów w systemie ligowym (każdy przeciwko każdemu)Als Favoriten stellen sich vor: Adler Deblin und SSuP Warschau [w:] Warschauer Zeitung, 29 września 1942, s. 7.. Mecze rozgrywano na stadionach rozwiązanych polskich klubów (między innymi na stadionie Wisły na Oleandrach w Krakowie i stadionach Legii oraz Polonii w Warszawie).
W następstwie decyzji Narodowosocjalistycznego Związku Rzeszy Niemieckiej ds. Ćwiczeń Fizycznych Gauliga Generalgouvernement dostosowała swoje sezony, które wcześniej trwały od stycznia do grudnia każdego roku, do struktur na terytorium Rzeszy. Oznaczało to, że po sezonie 1942 nastąpił sezon 1943/44;