Forma wykorzystania run z Bergen w życiu codziennym może przypominać współczesne notatki na małych kartkach albo nawet elektroniczne wiadomości, jak SMS-y lub wiadomości wysyłane przez komunikatory internetowe. Z powodu ograniczonego miejsca stosowano różne sposoby skracania tekstu, takie jak ligatury czy runy wiązane. Jest to kolejne podobieństwo między runami codziennego użytku a współczesną komunikacją elektroniczną. Odróżniało je to natomiast od pism formalnych, sporządzanych wówczas najczęściej w łacinie wykorzystując pismo łacińskieMaciejewski, Witold (red.) 2011, s. 133.
Runy w handlu Wśród run mających codzienne zastosowanie wyróżnia się runy związane z handlem oraz służące do oznaczenia własności. Stosowanie form zbliżonych do pisma w celu oznaczania właściciela lub twórcy danego przedmiotu sięga czasów starożytnej Mezopotamii, ale również w średniowiecznej Europie, w tym w Polsce, stosowano tzw. gmerki (lub merki na Kaszubach). Runy takie stanowi często tylko imię i informacja o posiadaniu, choć mogą być uzupełnione informacją o rodzaju towaru. Miało to zapobiec podmianie lub kradzieży. Były to czasem tabliczki z dziurą w celu zamocowania w niej sznurka do przymocowania do opisywanego przedmiotu. Imiona były najczęściej norweskie, ale zdarzały się też imiona obce jak „Heinrik” lub „Bótleifr”Liestøl, Aslak 1964, s.