W tych czasach ku technice dodekafonicznej i serialnej zwrócili się także kompozytorzy, którzy za życia Schönberga nie wykazywali nią większego zainteresowania (Benjamin Britten, Dmitrij Szostakowicz), albo nawet pozostawali do niej w opozycji (Igor Strawinski). Pierwszym polskim dodekafonistą był Józef Koffler (1896–1944). Dodekafonia wywarła duży bezpośredni lub pośredni wpływ na praktycznie wszystkich kompozytorów polskich pierwszego pokolenia powojennego (Krzysztof Penderecki, Wojciech Kilar, Henryk Mikołaj Górecki), niektórych ze starszej generacji (Bolesław Szabelski, Lutosławski) oraz pokolenia młodszego (Krzysztof Meyer, Paweł Szymański)I. Lindstedt: Dodekafonia i serializm w twórczości kompozytorów polskich, w: Kompozytorzy polscy 1918-2000, Gdańsk-Warszawa 2005, tom I.. Dodekafonia jako kierunek muzyczny jest już zamkniętym rozdziałem historii muzyki, natomiast technika serialna weszła na stałe do grona stosowanych technik kompozytorskich.