Legion Śląski, do którego wstąpili druhowie, wziął udział w walkach na froncie karpackim, wchodząc w skład II Brygady Legionów jako 2 kompania (śląska) 3 Pułku Piechoty pod dowództwem ppłk. Józefa Hallera.
Praca gniazda nie zamarła wówczas całkowicie. Druhowie, którzy pozostali w Dziedzicach, założyli nowe kółko teatralne i w latach 1915–1918 wystawili 22 przedstawienia, z których dochód przeznaczali m.in. na fundusz dla wdów po poległych legionistach, na cele Polskiej Organizacji Wojskowej i na pomoc zbiegłym z więzienia w Huszt ukrywającym się legionistom (z tego powodu przeprowadzono kilka razy śledztwo u prezesa Jana Stryczka, które dzięki jego osobistej przyjaźni z komendantem żandarmerii Herfortem zakończyło się dla niego pomyślnie).
Po zakończeniu wojny reaktywowano pełną działalność. W 1923 Sokół dziedzicki zakupił od wojska teren oraz barak, w którym urządził swoją siedzibę – sokolnię. W miejscu tym zorganizował salę gimnastyczną, czytelnię oraz scenę teatralną. Oficjalne otwarcie siedziby pod nazwą „Dom Narodowy” odbyło się 12 października 1924, a ceremonię poprowadził ks. Józef Londzin.