Napęd impulsowy – jeden z dwóch rodzajów napędów statków kosmicznych wykorzystywany w fikcyjnym uniwersum Star Trek, służącym do podróży w przestrzeni kosmicznej z prędkością mniejszą od światła w próżni (w odróżnieniu od napędu warp). Zazwyczaj zasilany energią wytworzoną w reaktorach fuzyjnych deuteru, pozwala na szybkie przemieszczanie się statkom w czasie podróży międzyplanetarnych.
Istnieją trzy praktyczne wyzwania utrudniające zaprojektowanie silnika impulsowego: przyspieszenie, dylatacja czasu i oszczędzanie energii. W serialu amortyzatory inercyjne kompensowały przyspieszenie. Te hipotetyczne urządzenia musiałyby być ustawione tak, że materiał pędny zachowywałby swoją inercję po opuszczeniu statku, w przeciwnym razie byłoby to nieskuteczne. Dylatacja czasu stanie się zauważalna przy prędkościach bliskich prędkości światła w próżni. Jeśli chodzi o oszczędzanie energii seriale telewizyjne i książka Star Trek: The Next Generation Technical Manual proponują dwa rozwiązania: Jeżeli statek porusza się z prędkością impulsową (wolniej niż prędkość światła w próżni) to nadal podróżuje w normalnej czasoprzestrzeni, występuje obawa o dylatację czasu. Autor książki radzi unikać relatywnie dużej prędkości, chyba że jest to absolutnie konieczne. Prędkość impulsowa jest więc ograniczona do 1⁄4 prędkości światła w próżni (ok.