Ekologia i zachowanie Hawajki żółtogłowe występowały jedynie w wilgotnych lasach Metrosideros polymorpha na wysokości 800–1900 m n.p.m., głównie między 1200 a 1500 m n.p.m. Ich dzioby były przystosowane do żerowania na Freycinetia arborea. Poza sezonem owocowania tych roślin hawajki żółtogłowe prowadziły nomadyczny tryb życia, żywiąc się innymi owocami i bezkręgowcami. Były to ptaki rzucające się w oczy i niepłochliwe. Rothschild odnotował, że hawajki te wyróżniał nietypowy, piżmowy zapach, utrzymujący się nawet u spreparowanych okazów. Żebrzące o pokarm młode obserwowano w sierpniu. Według Rothschilda samice odłowione od końca marca do maja miały powiększone gonady, co wskazuje na aktywność lęgową.
Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2024 uznaje hawajkę żółtogłową za gatunek wymarły (EX, Extinct); wcześniej klasyfikowała ją jako gatunek krytycznie zagrożony (prawdopodobnie wymarły). Na Kauaʻi ostatni raz stwierdzono hawajki żółtogłowe w 1989, kiedy to zaobserwowano dwa osobniki. Na Hawaiʻi ostatnia pewna obserwacja miała miejsce w 1987, ale w latach 1995–1999 doniesiono o kilku niepotwierdzonych obserwacjach.