Najstarsze, udokumentowane faunistycznie, osady paleozoiczne w zachodniej części są wieku górnokambryjskiego, a w północnej części (w Wietnamie) środkowokambryjskiego. Są to osady detrytyczne, piaszczysto-łupkowe, o dużych miąższościach. W kambrze górnym powstały skały wulkaniczne – ryolity. Osady ordowiku są marglisto-łupkowe z graptolitami oraz węglanowe z fauną zbliżoną do wschodnioaustralijskiej. Na granicy między ordowikiem a dewonem występują liczne przewarstwienia skał wulkanicznych – ryolitów, tufów i popiołów wulkanicznych. Osady sylurskie, a w części zachodniej również dewońskie są wykształcone w facjach węglanowej i detrytycznej. Utwory staropaleozoiczne są silnie zafałdowane i częściowo zmetamorfizowane. Występują w nich intruzje skał magmowych wieku dolnokarbońskiego.
Osady permo-karbońskie w części północnej (w Wietnamie) są wykształcone w facji węglanowej, jako masywne, gruboławicowe wapienie tworzące zjawiska krasowe – zarówno krasu powierzchniowego jak i podziemnego. Ku górze pojawiają się coraz liczniejsze wkładki detrytyczne, czasami gruboziarniste – piaskowce i zlepieńce. Osady triasu zalegają niezgodnie na starszych utworach, a reprezentowane są przez facje lądowe z licznymi pokładami węgla kamiennego oraz wkładkami skał pochodzenia wulkanicznego.