Amhajes prowadził eksterminację ludów Oromo pomiędzy Debre Byrhan i AnkoberHarold G.Marcus, The Life and Times of Menelik II: Ethiopia 1844-1913, Lawrenceville: Red Sea Press, 1995, s. 9. Na miejsce Oromów sprowadzał amharskich rolników, aby na nowo zasiedlali utracone niegdyś ziemieAndrzej Bartnicki, Joanna Mantel-Niećko, Historia Etiopii, Wrocław, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1987, s. 200-201. Według wspomnianego już Jamesa Bruce'a, Amhajes wsparł rasa Mikaela Syula i cesarza Tekle Hajmanota II oddziałem złożonym z tysiąca jeźdźców w czasie przegranych przez nich trzech bitew pod Sarbakusą w maju 1771 roku.
Amha Ijesus był twórcą polityki neutralności, którą naśladowali późniejsi władcy Szeua w następnym stuleciu. Polityka ta polegała na unikaniu wciągnięcia do walk toczonych o kontrolę nad cesarskim tronem, co było charakterystyczne dla epoki zemene mesafynt. W tym celu szeuański władca pozostawił leżący pomiędzy Geshen i rzeką Samba region Uelle, w stanie nienaruszonym jako bufor pomiędzy prowincją Szeua i terytoriami podległymi możnowładcom w Gonderze.
Amhajes Sprawiedliwy zmarł w styczniu 1775 roku, a jego następcą został syn Asfa Uesen.