Mateusz Gładyszewicz (ur. 1798 w Brzesku, zm. 28 maja 1862 w Krakowie) – polski historyk Kościoła katolickiego, duchowny, w diecezji krakowskiej administrator jej krakowskiej części.
Ukończył gimnazjum w Krakowie, następnie studiował filozofię, prawo i teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po ich ukończeniu trafił na Uniwersytet Warszawski, gdzie w 1823 uzyskał stopień magistra obojga praw, tj. w zakresie prawa kościelnego (kanonicznego) i świeckiego (cywilnego). Wstąpił następnie do seminarium duchownego w Kielcach i w 1825 uzyskał święcenia kapłańskie. Dwa lata później pełnił funkcję sekretarza u biskupa Jana Pawła Woronicza, a także notariusza wśród biskupich doradców (w krakowskim konsystorzu); pełniąc tę funkcję zyskał uznanie biskupa pomocniczego (sufragana) Franciszka Zglenickiego, współpracownika biskupa krakowskiego Karola Skórkowskiego.
Po śmierci biskupa Woronicza w 1829 Gładyszewicz nominowany został – w 1832 – kanonikiem honorowym nieistniejącego już (rozebranego w latach 1835–1838) kościoła Wszystkich Świętych w Krakowie.