Stanisław L. Hubert (ur. 23 maja 1905 w Wadowicach, zm. 17 lutego 1983 we Wrocławiu) – polski prawnik, wykładowca Uniwersytetu Wrocławskiego.

Życiorys Urodzony 23 maja 1905 r. w Wadowicach. Studiował u prof. Ludwika Ehrlicha. W 1934 r. na Uniwersytecie Jana Kazimierza obronił pracę doktorską, a trzy lata później na tej samej uczelni uzyskał habilitację. Po II wojnie światowej osiadł we Wrocławiu. Od 1946 r. profesor nadzwyczajny na Uniwersytecie Wrocławskim, w 1961 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Kierownik Katedry Prawa Narodów i Katedry Prawa Międzynarodowego Publicznego, w 1959 roku dziekan. W latach 1961–1966 był przewodniczącym III Wydziału Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego. Sędzia Międzynarodowego Stałego Trybunału Arbitrażowego w Hadze (1970–1976).

W PRL informacje na temat Stanisława Huberta podlegały cenzurze. W 1977 roku jego nazwisko znajdowało się na specjalnej liście osób pod szczególną kontrolą cenzury. Zalecenia cenzorskie dotyczące jego osoby zanotował Tomasz Strzyżewski, który w swojej książce o peerelowskiej cenzurze opublikował notkę informacyjną z 7 stycznia 1977 roku Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk.