Prowadził także Wyższe Seminarium dla pracowników wrocławskich uczelni poświęcone zagadnieniom finansów z ekonomicznego i prawnego punktu widzenia.
Na Uniwersytecie Wrocławskim został w 1957 zatrudniony jako docent, w 1964 mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1972 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W 1978 przeszedł na emeryturęKto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 1, wyd. Interpress, Warszawa 1984, s. 12..
Prace doktorskie pod jego kierunkiem napisali m.in. Edward Bertold, Janusz Chechliński, Eugenia Fojcik-Mastalska, Krystyna Jandy-Jendrośka, Józef Kaleta, Ryszard Mastalski, Marek Mazurkiewicz.
W latach 1962–1968 był przewodniczącym zarządu Oddziału PTE. W latach 1948–1954 zasiadał w Wojewódzkiej Radzie Narodowej we Wrocławiu jako przewodniczący Komisji Planowania, a następnie Komisji Finansów, Budżetu i Planu. Od 1948 należał do Stronnictwa Demokratycznego.
Autor 15 publikacji, w tym 5 książek. Najważniejsze to Podatki i opłaty w kapitalizmie (1962 r.) oraz Założenia regulacji prawnej kontroli finansowej (1972 r.).
W PRL został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1977 otrzymał Złoty Medal Uniwersytetu Wrocławskiego.