Samochody zasadniczo były produkowane przez kierowców.

Sezon składał się z dwóch eliminacji: lipcowego Grand Prix Leningradu na torze Newskoje Kolco oraz wrześniowego Grand Prix Tallinna na torze Pirita-Kose-Kloostrimetsa. Grand Prix Leningradu odbywało się na dystansie 31 okrążeń, co równało się 104,16 km. W wyścigu startowało sześciu kierowców. Pole position do wyścigu zdobył Wiaczesław Kosenkow na „profesjonalnym” KWN 1300G. Na trzecim okrążeniu prowadzący Kosenkow wypadł z toru i wycofał się z rywalizacji. Wówczas o prowadzenie zaczęli walczyć Wasilij Rewjakin i Aleksandr Sołomatow. Wkrótce potem trzeci Dmitrij Bannikow wyprzedził Sołomatowa i zaczął naciskać na liderującego Rewjakina. W samochodzie próbującego obronić prowadzenie Rewjakina obluzowało się koło, przez co kierowca ten wycofał się, a zwycięzcą został Bannikow.

W Grand Prix Tallinna startowało czterech zawodników. Dystans wyścigu wynosił 12 okrążeń (102,792). W wyścigu prowadził Dmitrij Bannikow, jednakże kilkaset metrów przed metą zepsuł się jego pojazd. Kierowca bez powodzenia próbował dopchać samochód do mety. Zawody wygrał Wiaczesław Kosenkow przed Wasilijem Rewjakinem i Gieorgijem Szaronowem.