Zespół komórek czuciowych i podporowych otacza galaretowaty osklepek, który zapewnia mechaniczne połączenie między środowiskiem wodnym a rzęskami komórek.
Zasadniczo wyróżnia się u ryb dwa typy neuromastów: powierzchniowe i kanałowe.
Neuromasty powierzchniowe występują u wszystkich ryb. Znajdują się w naskórku, opierając się podstawą na skórze właściwej lub jej brodawkowatych wypukłościach. Obecne są na głowie i tułowiu. Mają kształt owalny lub diamentowaty i osiągają rozmiary od około 10 do 50 μm. Tworzą zgrupowania, liniowe serie lub występują pojedynczo. Są szczególnie liczne u ryb pelagicznych i zasiedlających wody o szybkim nurcie.
Neuromasty kanałowe występują u większości ryb. Ukryte są w kanałach linii bocznej biegnących w skórze, a nawet kościach, w głowie i po bokach ciała. Mogą być okrągłe, owalne, diamentowate lub wydłużone i osiągają rozmiary od około 400 μm. Są dominującą formą neuromastów u ryb przydennych i jaskiniowych.
Obok wymienionych, u niektórych ryb spodoustych występują także pojedyncze neuromasty w położonych w skórze właściwej zamkniętych pęcherzykach, zwanych pęcherzykami Saviego. Budową przypominają neuromasty kanałowe i przypuszczalnie odpowiadają za wychwytywanie zmian ciśnienia wody.