Wszelkie inne cechy charakterystyczne dla BPD mają charakter wtórny i są następstwem dysregulacji emocji.
Środowisko w jakim wychowywała się osoba z BPD przyczynia się do rozwoju dysregulacji emocji – unieważnianie przez rodziców czy grupę rówieśniczą, a szczególnie skrajny przejaw unieważniania jakim jest przemoc – zarówno fizyczna jak i psychiczna, a nawet wykorzystywanie seksualne – prowadzi do sytuacji, w której dziecko nie umie nazywać swoich emocji i ufać swoim reakcjom emocjonalnym.
Jako osoby dorosłe osoby z BPD przyjmują cechy swojego unieważniającego środowiska – unieważniają własne przeżycia emocjonalne i poszukują odzwierciedlenia u innych, przeceniają łatwość rozwiązywania problemów życiowych. To z kolei prowadzi do stawiania sobie nierealistycznych celów, nieadekwatnego używania kar zamiast nagród, nienawiści do siebie przy porażce, silnej postawy krytycznej wobec własnej osoby.
Teorię biospołeczną wykorzystuje w swojej praktyce terapia dialektyczno behawioralna (DBT), której zasady opracowane zostały przez amerykańską psycholog i terapeutkę Marshę M. Linehan.