Po wojnie zapisał się ponownie do PPSWcześniej był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej jeszcze w latach studenckich, od 1898; po studiach natomiast – w latach 1905–1906 – przechowywał u siebie wydawnictwa podziemne dla okręgu radomskiego i kieleckiego, wykładał też na tajnym uniwersytecie PPS., a potem do PZPR.
Swoją powojenną działalność naukową rozpoczął najpierw na Politechnice Łódzkiej, a od 1946 związał się z Politechniką Gdańską, gdzie objął stanowisko profesora i kierownika katedry mostów mniejszych. Był tam też prodziekanem (Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej; 1948/1949) i dziekanem (Wydziału inżynierii Lądowej; 1954/1955). Stopień doktora nauk technicznych otrzymał 23 stycznia 1954.
Zmarł w Gdańsku, pochowany 31 października 1956 na cmentarzu Centralnym-Srebrzysko (nr grobu 978).
Żonaty z Wandą z Morawskich, miał z nią dwie córki: Krystynę (zginęła w powstaniu warszawskim) i Halinę oraz syna Jerzego Bogumiła.
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1931) „za zasługi w dziedzinie odbudowy zniszczonej przez działania wojenne nawierzchni na Polskich Kolejach Państwowych”. Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: po raz drugi 22 lipca 1951 „za wybitną działalność naukową”.) Złota Odznaka Zasługi K.P.W.