W sierpniu 1940 roku Hermann Göring zapowiedział aktywną politykę państwa w zaopatrzenie w ropę i złożył roszczenia do aktywów przedsiębiorstw niemieckich w spółkach handlowych w Iraku i w Rumunii, które po I wojnie światowej zostały zarekwirowane przez Francję. We wrześniu 1940 roku, pracownik firmy IG Farben, Ernst Fisher oszacował powojenne zapotrzebowania Europy na ropę na 48 mln ton rocznie, a produkcję (wyłączając ZSRR) na 23 mln ton. Szacunki stały się elementem raportu, który Fisher opracował jako protegowany Ericha Neumanna, współpracownika Göringa. W czerwcu 1941 roku założono spółkę Baltische Öl GmbH, której celem była eksploatacja złóż naftowych w Estonii, a która była subsydiowana przez Konti. Łącznie podobny status prawny miało 14 mniejszych spółek, rozlokowanych w różnych rejonach okupowanych przez III Rzeszę. Spółka najbardziej oczekiwała przejęcia radzieckich złóż ropy w rejonie Kaukazu, oraz brytyjskich na Bliskim Wschodzie, bo przedwojenne szacunki przewidywały, że bez interwencji w infrastrukturę transportu surowca, da się osiągnąć z nich wydobycie na poziomie 35 mln ton rocznie. W końcowej fazie wojny spółka straciła większość kapitału w związku z odwrotem wojsk niemieckich.