Później ponownie zaczęto odnotowywać przyrost ludności we wsi, osiągając 194 osób w 1997, 209 w 2000, 219 w 2003 i 222 w 2006. Do chwili obecnej liczba ludności waha się, osiągając jednak tendencję wzrostową.
Współczynnik feminizacji w Kaldbak wynosi ponad 91 kobiet na 100 mężczyzn. Ludność w wieku przedprodukcyjnym stanowi 31,4% populacji, a osoby w wieku powyżej sześćdziesiątego piątego roku życia 14,6%.
Transport W miejscowości rozpoczyna swój bieg trasa numer 56, biegnąca do Kaldbaksbotnur, gdzie łączy się z drogą numer 10, stanowiącą jedną z głównych na Wyspach Owczych. Miejscowość nie jest skomunikowana z resztą archipelagu komunikacją publiczną Strandfaraskip Landsins.
Historia Według badań archeologicznych osadnictwo w okolicach Kaldbak istniało już w XI wieku. Jej nazwę po raz pierwszy wymieniono w spisie z 1584 roku, zwanym Jarðarbókin. Obecny kościół w Kaldbak powstał w 1835 roku i stanowi jeden z przykładów klasycznego, farerskiego kościoła drewnianego z trawiastym dachem. W latach 70. i latach 80. XX wieku w miejscowości produkowano łodzie z włókna szklanego, przypominające tradycyjne farerskie łodzie. Są one w powszechnym użytku do dziś. W latach 80. miejscowość przyłączono także do sieci drogowej archipelagu.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Wsie na Wyspach Owczych