Działał wśród Żydów pochodzących z Afryki i Azji. W polityce związał się z partią Achdut ha-Awoda. W okresie mandatowym zasiadał w Radzie Narodowej. Już w niepodległym Izraelu, w 1949 został wybrany do komitetu wykonawczego Histadrutu, gdzie odpowiedzialny był za relacje z robotnikami pochodzącymi z Bliskiego Wschodu i był liderem mizrachijskiego skrzydła organizacji. W 1951 był delegatem na Światowy Kongres Sefardyjski i został członkiem zarządu światowej organizacji Żydów sefardyjskich. Był jednym z założycieli i redaktorów sefardyjskiego czasopisma Szewet we’Am, do którego pisał regularnie artykuły dotyczące spraw społecznych i kulturalnych.
W wyborach parlamentarnych w 1955 po raz pierwszy i jedyny dostał się do izraelskiego parlamentu. W III Knesecie zasiadał w komisjach parlamentarnych – budownictwa, spraw wewnętrznych oraz absorpcji imigrantów. Pozostał jednocześnie na stanowisku szefa departamentu mizrachijskiego w Histadrucie. Był dzięki temu jedną z najlepiej zorientowanych osób w sprawach Żydów sefardyjskich i mizrachijskich w pierwszej dekadzie istnienia państwa Izrael, co wykorzystywał w raportach i analizach publikowanych w Szewet we’Am.