Po odłączeniu się rewizjonistów od Organizacji Syjonistycznej i stworzeniu Nowej Organizacji Syjonistycznej został jednym z liderów partii, obok Jana Badera i Ja’akowa Kohena, a w 1937 stanął na jej czele.

W 1940 wyemigrował do brytyjskiej Palestyny. Zarządzał pierwszą fabryką kosmetyków na terenie przyszłego państwa Izrael – Adif, a także przedsiębiorstwem Urieli. Był także prezesem Ocar Ha’Amami.

Pozostał aktywny w polityce, był jednym z liderów nurtu syjonizmu rewizjonistycznego w Palestynie, w 1946 został przewodniczącym lokalnego oddziału Nowej Organizacji Syjonistycznej. W tym samym roku został aresztowany przez władze brytyjskie. W 1947 wyjechał do Południowej Afryki jako emisariusz organizacji.

Jak większość przedstawicieli rewizjonistów związał się z założonym przez Menachema Begina Herutem. Z listy tego ugrupowania po raz pierwszy dostał się do izraelskiego parlamentu wyborach parlamentarnych w 1955. W trzecim Knesecie zasiadał w komisjach: finansów; budownictwa;