W 1872 roku Jan Gerhardus Ottema (1804–1879) ogłosił drukiem tekst manuskryptu wraz z tłumaczeniem na holenderski, zapoczątkowując w ten sposób toczoną przez wiele lat debatę na temat jego autentyczności. Już w 1876 roku księgę przetłumaczono na język angielski, później doczekała się także tłumaczeń m.in. na francuski i niemiecki. Sam Ottema był przekonany o autentyczności opublikowanego przez siebie dzieła, które spotkało się jednak z krytyką holenderskiego środowiska naukowego. Specjaliści wskazują m.in. na błędy gramatyczne w starofryzyjskim języku utworu oraz na dziwaczny kształt użytych liter, będących pismem łacińskim stylizowanym graficznie na runy. Autorstwo fałszerstwa nie zostało jednoznacznie ustalone. Językoznawca Jan Beckering Vinckers podejrzewał o autorstwo Cornelisa over de Linden, z kolei Murk de Jong uznał księgę za dokonaną przez antykwariusza Eelco Verwijsa (1830–1880) parodię średniowiecznych manuskryptów. Goffe Jensma wysunął teorię, zgodnie z którą Księgę Oera Linda napisał François Haverschmidt (1835–1894), liberalny teolog protestancki, w celu alegorycznego ośmieszenia poglądów chrześcijańskich fundamentalistów.