Dla tych, którym uda się uniknąć najgorszego, ratunkiem i schronieniem pozostaje klasztor; także bohaterka narracji głównej, Lisis, odrzuca niechciane małżeństwo i wstępuje do klasztoru.
Nowele Zayas miały w XVII wieku około dziesięciu edycji w Hiszpanii i tyleż adaptacji i tłumaczeń w Europie; także w XVIII w. były wydawane i adaptowane w wielu językach. Popularność nowel wynikała m.in. z ich kontrowersyjnego charakteru. W XIX w. autorka popadła w częściowe zapomnienie, gdyż pruderyjni krytycy uznali jej utwory za niemoralne, wulgarne i nieprzyzwoite. W XX wieku Maria de Zayas stała się przedmiotem zainteresowania krytyki feministycznej, jako przykład autorki podejmującej w swej twórczości tematy przemocy związanej z płcią, a także broniącej praw kobiet do godności, wolności intelektualnej i integralności fizycznej. Feminizm Marii de Zayas jest wciąż przedmiotem dyskusji, jednak z pewnością wpisuje się ona w długą tradycję debaty na temat kobiet, jako jedna z obrońców praw płci żeńskiej. Wyrazem takiej postawy jest m.in. prolog do pierwszego zbioru nowel, w którym Zayas krytykuje panującą mizoginię i przytacza przykłady dowodzące równości intelektualnej kobiet i mężczyzn. Kobiety jej zdaniem mają takie samo prawo do twórczości, edukacji i sprawiedliwości, jak ich męscy partnerzy.