Świeżo oddana do użytku rezydencja elektorska była otoczona fosą i składała się z trzypiętrowego corps de logis, do którego przylegały dwa niższe, dwupiętrowe, równolegle umiejscowione skrzydła tworzące wewnętrzny dziedziniec, połączone na końcu budynkiem bramnym. Głównym pomieszczeniem kompleksu była Große Saal (pol. „Wielka Sala”), pełniąca funkcje reprezentacyjne. Na pierwszym piętrze corps de logis mieściła się z kolei Marmorsaal (pol. „Sala marmurowa”), wykorzystywana jako jadalnia. Przed rezydencją utworzony został duży, ozdobny ogród – (pol. „Ogród przyjemności”). W latach 1679–1682, pod kierownictwem nadwornego architekta , przeprowadzono przebudowę pałacu, polegającą na przedłużeniu skrzydeł i zakończeniu ich mającą półkolisty kształt galerią z bramą na środku. Na zachód od pałacu w 1685 roku wybudowano , zaprojektowaną przez Johanna Arnolda Neringa. W tym samym roku, 8 listopada Wielki Elektor wydał w pałacu Edykt Poczdamski, będący formą pomocy dla prześladowanych za wiarę obywateli innych krajów. Wskutek wydania edyktu w Brandenburgii osiedliło się około 20 tysięcy francuskich imigrantów – hugenotów.