thumb|Mit wiosny, lata 80. XVII w., Palazzo Rosso thumb|Junona i Argus, 1685–1695, Luwr thumb|Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, ok. 1700, Prado Gregorio De Ferrari (ur. 12 kwietnia 1647 w Porto Maurizio, zm. w styczniu 1726 w Genui) – włoski malarz epoki późnego baroku, jeden z czołowych artystów Genui przełomu XVII i XVIII wieku. Znany z długoletniej współpracy z innym czołowym malarzem Genui, Domenikiem Piolą. Pozostawił po sobie freski i obrazy olejne w kościołach i pałacach Genui. Obszerna kolekcja jego prac znajduje się w Palazzo Rosso.
Życie i twórczość XVII wiek Gregorio De Ferrari urodził się jako syn Lorenza i Maddaleny. W młodości studiował retorykę i filozofię. Zamierzając zostać prawnikiem wyjechał na studia do Genui. Po przybyciu do tego miasta zrezygnował jednak z tych planów wybierając zawód malarza. Około 1664 roku wstąpił do szkoły Domenica Fiaselli, znanego wówczas malarza. Po około pięciu latach, niezadowolony z postępów, przerwał naukę. Między 1668 a 1669 rokiem wyjechał do Parmy, aby zgłębiać tam tajniki dzieł Correggia. Z jego ówczesnego dorobku zachowały się: Madonna z koszem (Palazzo Bianco) i fragment Kopuły katedry w Parmie (Accademia Ligustica). Powrócił do Genui przypuszczalnie około 1671 roku.