W 1715 roku wykonał swoją ostatnią pracę o charakterze publicznym – dekoracyjny fresk na kopule genueńskiego kościoła Santa Croce e San Camillo, przy którym pomagał mu jego syn Lorenzo. Inne jego obrazy, namalowane w XVIII wieku to: Ekstaza św. Teresy (Palazzo Rosso), Madonna z Dzieciątkiem i św. Antonim (kolekcja prywatna, Genua), Alegoria (Museo Lazaro Galdiano, Madryt). Z lat 1715–1720 pochodzą przypisywane mu obrazy: Noli me tangere (Palazzo Bianco, pochodzący z domu Domenica Pioli) i grupa dużych płócien o treści mitologicznej, w tym Herkules i Andromeda, Herkulesa i Hydra, Herkules i byk kreteński, Perseusz i Andromeda.
Śmierć De Ferrari w ostatnich latach swego życia musiał, z powodu pogarszającego się zdrowia, porzucić malowanie. Zmarł w styczniu 1726 roku w Genui. Miał dwóch synów, Lorenza i Giuseppe, którzy również zostali malarzami; bardziej znany był Lorenzo.
Przypisy
Linki zewnętrzne Gregorio De Ferrari w Artcyclopedii
Kategoria:Włoscy malarze barokowi Kategoria:Artyści związani z Genuą Kategoria:Urodzeni w 1647 Kategoria:Zmarli w 1726