Władysław Jarecki (ur. 7 czerwca 1876 w Warszawie, zm. 1 marca 1929 tamże) – polski lekarz, dyrektor Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych w Warszawie w latach 1918–1929.
Życiorys Władysław Jarecki urodził się 7 czerwca 1876 w Warszawie. Był synem Aleksandra. Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie w 1899 rozpoczął studia przyrodnicze na Uniwersytecie Warszawskim, a po dwóch latach przeniósł się na Wydział Lekarski tegoż uniwersytetu. W czasie studiów był członkiem Koła Braterskiego tajnego Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. W 1904 należał do warszawskiego Komitetu Okręgowego tej organizacji (wraz z Przemysławem Podgórskim i Alfonem Bogusławskim). Po strajku szkolnym w 1905 wyjechał do Krakowa, gdzie w 1907 uzyskał dyplom lekarza w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. W czasie studiów krakowskich był członkiem Korporacji Akademickiej „Konwent Polonia”. Po studiach zaczął pracę lekarza w uzdrowisku Apolinarego Tarnawskiego w Kosowie. W 1908 nostryfikował dyplom lekarski w Dorpacie, dzięki czemu mógł wrócić do Warszawy i kontynuować tam pracę. W latach 1909–1911 pracował w szpitalu św. Ducha w Warszawie, gdzie specjalizował się w neurologii.