W latach 1916–1917 był sekretarzem generalnym Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich w Warszawie i redaktorem organu stowarzyszeń chrześcijańskich „Pracownik Polski”. W 1919 roku został radnym m.st. Warszawy. 16 lipca 1919 został zameldowany w Poznaniu przy ul. Św. Marcina 70.. Pełnił obowiązki kapelana Szkoły Podchorążych Artylerii na Sołaczu oraz redaktora „Przewodnika Społeczego”. W latach 1920–1922 studiował w Angelicum w Rzymie, był spowiednikiem późniejszego papieża Piusa XI i honorowym szambelanem papieskim. Po powrocie do Polski został ponownie prefektem szkół warszawskich. Od 1929 roku pracował jako proboszcz w Lesznie, a w latach 1931–1945 był proboszczem parafii Matki Boskiej Częstochowskiej w Warszawie.
Był jednym z 12 zakładników wskazanych Niemcom zgodnie z aktem kapitulacji miasta z 28 września 1939 w celu zabezpieczenia spokoju w mieście. Tuż przed powstaniem warszawskim udzielił zgody na ukrycie części akt staropolskich AGAD w wieży przy swoim kościele, dzięki czemu przetrwały one wojnę (kościół został zrujnowany w czasie powstania).
W latach 1945–1947 był proboszczem w Międzyrzeczu, następnie, w latach 1947–1952 – w Słupsku. W 1952 roku otrzymał nominację na proboszcza w Tarczynie, jednak nie objął tego stanowiska ze względu na postępujący paraliż.