Leon Michał Kniaziołucki (ur. 30 stycznia 1891 w Wiedniu, zm. 11 września 1973 w Brukseli) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Ukończył gimnazjum realne. Służbę wojskową odbywał w cesarskiej i królewskiej Armii. Ukończył szkołę oficerów rezerwy. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Ułanów Nr 13. W styczniu 1917 przydzielono go do Legionów w roli instruktora, został z nich odwołany w lipcu tego roku po kryzysie przysięgowym. W lipcu 1918 został mianowany porucznikiem.
W dniach 20–22 listopada 1918 wziął udział w odsieczy Lwowa jako dowódca półszwadronu kawalerii. 7 maja 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia rotmistrza ze starszeństwem z 1 listopada 1918, zaliczony do I Rezerwy armii z jednoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny, i przydzielony z dniem 1 listopada 1918 do 7 Pułku UłanówDz. Rozk. Wojsk. Nr 54 z 17 maja 1919, poz. 1673, 1682.. W 1920 był oficerem łącznikowym Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego przy Kwaterze Głównej atamana Symona Petlury.