Czaszki giętkojęzykowych mają pewne charakterystyczne cechy. Zaliczają się do nich krzywizna osi podstawy czaszki i podstawy twarzy, redukcja szczękowego ograniczenia oczodołu, ułożenie tylno-przyśrodkowe trąbki Eustachiusza. Dokładny kształt czaszki zależy od gatunku i stanowi jedną z cech, za pomocą której te gatunki się rozróżnia. Charakterystyczną cechą tych zwierząt, od której zresztą nazwano cały podrząd, jest długi i wąski język, pokryty lepką śliną, który zwierzę wykorzystuje do polowań na mrówkowate.
Kręgosłup jest dość sztywny. Odcinek szyjny liczy 7 kręgów. Odcinek piersiowy zawiera ich 16. Występują tylko 2 kręgi lędźwiowe. Towarzyszą im szerokie i płaskie żebra. Kość krzyżową budują 4 kręgi. Ostatni odcinek ogonowy buduje aż 40 kręgów. Ciało kończy się dość długim chwytnym ogonem, którym zwierzę potrafi przytrzymać się gałęzi.
Obojczyk jest dobrze rozwinięty. Łopatka cechuje się charakterystyczną dla szczerbaków budową, ma bowiem wtórny kolec, do którego przyczepia się mięsień obły większy, dobrze rozwinięty u wszystkich giętkojęzykowych. Jak wszystkie giętkojęzykowe, mrówkojadkowate mają dobrze wykształconą kość ramienną. Kończyna górna kończy się dwoma palcami zaopatrzonymi w pazury.