Kościół Narodzenia Matki Boskiej, śś. Antoniego i Kazimierza oraz klasztor Bernardynek w Grodnie – zespół kościoła i klasztoru zbudowanego w Grodnie w 1 połowie XVII wieku w stylu barokowym. Zbombardowany w 1941 roku i zburzony w latach 60. XX wieku.
Początki działalności thumb|Kościół Bernardynek (po prawej) i Bernardynów (po lewej) około 1860 r.|239x239px thumb|Kościół około 1860 (po lewej), po przeróbkach rosyjskich z pocz. XX wieku (po prawej)|239x239px thumb|Widok na kościół przed 1934 r.|239x239px thumb|Wnętrze z umieszczonym przez Rosjan ikonostasem (1910)|239x239px thumb|Kazimierz Lew Sapieha - fundator kościoła i klasztoru (wg P. Landry, 1663)|308x308px Zgromadzenia panien Bernardynek zostało założone w Grodnie w 1617 lub na początku 1618 roku, gdy siostry pojawiły się w mieście z inicjatywy prowincjała zakonu Krzysztofa Scipio del Campo. W 1618 roku grodzieńskie bernardynki otrzymały od króla Zygmunta III Wazy przywilej na cegielnię i ogród oraz w 1619 roku zapis Janusza Skumina Tyszkiewicza na place i domy w mieście. Pierwsza przełożona placówki, przybyła z Wilna Urszula Mielecka, za 2000 florenów kupiła od wojskiego grodzieńskiego Jerzego Scipiona del Campo plac z budynkami, ogrodami i sadami, gdzie wybudowała ze środków książąt Czartoryskich, drewniany klasztor.